ปัญหาพฤติกรรมการลอกเลียนแบบ

ปัญหาพฤติกรรมการลอกเลียนแบบ

พฤติกรรมการลอกเลียนแบบในเด็ก (Imitation Behavior in children) ในเชิงจิตวิทยาหมายถึง การแสดงออกทางพฤติกรรมของเด็กที่ถูกกระตุ้นด้วยระบบการรับรู้ของร่างกาย (Perception system) จากแบบอย่าง (Model) ที่คอยดึงความสนใจและชี้นำให้เด็กปฏิบัติตาม หากจะพูดถึงพฤติกรรมการลอกเลียนแบบในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ลูกสัตว์จะเฝ้าสังเกต จดจำ และลอกเลียนแบบการกระทำของสมาชิกรุ่นพี่ ส่วนมนุษย์นั้น การลอกเลียนแบบเกิดขึ้นจากประสบการณ์ที่ค่อยๆสั่งสมในแต่ละวัน สมองส่วนที่เรียกว่า “เซลล์กระจกเงา” (Mirror Neuron) ซึ่งเป็นระบบการทำงานของสมองที่ทำงานแบบ เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม (When in Rome, do as Roman do) เมื่อเด็กเห็นพฤติกรรมดังกล่าวซ้ำๆในสภาพแวดล้อมเดิมๆ เด็กจะเริ่มลอกเลียนแบบพฤติกรรมทางสังคมดังกล่าว (Reproduction of social conduct) ตัวอย่างเช่น เมื่อเห็นผู้อื่นหาวเด็กก็มักจะหาวตาม เป็นต้น ทั้งนี้เซลล์กระจกเงาเป็นเสมือนไมโครชิพที่ฝังลึกในสมองของมนุษย์ที่มีอยู่ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่ก่อให้เกิดสัญชาตญาณและความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

ครูปฐมวัย-พันธุ์ใหม่มืออาชีพ-ตอนที่163

ขั้นตอนของการสังเกต1

การวางแผนสำหรับการสังเกต (Observation plan) เป็นสิ่งจำเป็นหากครูปฐมวัยต้องการผลสัมฤทธิ์จากการสังเกต โดยไม่ต้องเสียเวลาไปเปล่าๆ ขั้นตอนต่อไปนี้ จะช่วยเพิ่มทักษะให้ครูปฐมวัยในการเป็นนักสังเกต เพื่อให้ผลลัพธ์ปรับปรุงการสอน ซึ่งจะช่วยให้เด็กประสบความสำเร็จในระดับสูง [ในที่สุด]

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

สอนลูกเรื่องอาหารขยะ

สอนลูกเรื่องอาหารขยะ

อาหารขยะ (Junk Food) หมายถึง อาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการน้อย ประกอบไปด้วยแป้ง น้ำตาล ไขมันและเกลือสูง ให้พลังงานสูง มีเส้นใยอาหารต่ำ ใช้เรียกอาหารปรุงสำเร็จได้หลายอย่างทั้งอาหารหวานและอาหารคาว ตั้งแต่ลูกกวาด น้ำอัดลม น้ำหวาน ขนมกรุบกรอบทั้งหลาย แฮมเบอร์เกอร์ มันฝรั่งทอด เป็นต้น การรับประทานอาหารขยะเหล่านี้เป็นประจำ เพิ่มความเสี่ยงให้ร่างกายได้รับพลังงานเกินความต้องการ เป็นปัจจัยเสี่ยงให้เกิด โรคอ้วน โรคหัวใจ โรคความดันโลหิตสูง โรคเบาหวาน โรคมะเร็งได้ และอาจเป็นสาเหตุทำให้ร่างกายขาดสารอาหาร วิตามินและเกลือแร่ที่จำเป็นต่อการทำงานของระบบต่างๆในร่างกาย เช่น มีผลต่อระบบภูมิคุ้มกันทำให้ต้านทานโรคได้น้อยลงเช่นกัน นอกจากนี้การรับประทานอาหารขยะ จะทำให้ได้ใยอาหารน้อย ทำให้การขับถ่ายไม่เป็นปกติ จะเห็นว่าอาหารบางอย่างที่จัดอยู่ในจำพวกอาหารจานด่วน ขณะเดียวกันก็มีลักษณะที่เป็นอาหารขยะได้ด้วย

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

ครูปฐมวัย-พันธุ์ใหม่มืออาชีพ-ตอนที่162

จุดประสงค์ของการสังเกต

ครูปฐมวัยที่มีการสังเกตอย่างเป็นระบบ (Systematic) ตามที่วางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างถี่ถ้วน จะอยู่ในสถานะที่ “มองเห็น” สิ่งที่เด็กชอบ รวมทั้งสิ่งที่เขารู้ และสามารถทำได้ อย่างไรก็ตาม ความสำคัญของพฤติกรรม อาจเล็ดลอดสายตาไปได้ หากการสังเกตเกิดขึ้นอย่างผิวเผิน ไม่เป็นระบบ

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

สอนลูกเรื่องภาวะโลกร้อน

สอนลูกเรื่องภาวะโลกร้อน

สอนลูกเรื่องภาวะโลกร้อน (Teaching Children about Global Warming) หมายถึงการจัดกิจกรรมให้เด็กปฐมวัยได้เรียนรู้เกี่ยวกับภาวะที่โลกมีอุณหภูมิสูงขึ้นเนื่องจากก๊าซเรือนกระจกที่เพิ่มขึ้น เพราะมนุษย์ทำกิจกรรมต่างๆที่เกี่ยวกับการเผาผลาญเชื้อเพลิงและการใช้สารเคมี ทำให้รังสีของดวงอาทิตย์ถูกก๊าซเรือนกระจกกักเก็บไว้ ทำให้อุณหภูมิของโลกเพิ่มขึ้น ซึ่งมีผลกระทบให้สภาพอากาศในโลกเปลี่ยนแปลงผิดไปจากเดิม เช่น เกิดภัยธรรมชาติ หรือโรคระบาด จึงส่งผลให้คนเสียชีวิต การจัดกิจกรรมการเรียนรู้เกี่ยวกับการลดสภาวะโลกร้อน ทำให้เด็กปฐมวัยได้เรียนรู้ถึงสาเหตุที่โลกร้อน และวิธีการลดภาวะโลกร้อนด้วยการนำของใช้หรือของเล่นมาใช้ซ้ำหรือดัดแปลงใหม่เป็นสิ่งใหม่ วิธีดังกล่าวสามารถปลูกฝังนิสัยที่ดีๆให้เด็กได้รู้จักรักของ ประหยัด อดทน และช่วยลดขยะหรือสิ่งเหลือใช้ที่เกิดขึ้นในโลก ตลอดจนช่วยลดการใช้พลังงานหรือสารเคมีที่นำมาผลิตสิ่งของใหม่ ซึ่งมีผลกระทบที่ทำให้เกิดเรือนกระจกไปบังการสะท้อนกลับของรังสีจากดวงอาทิตย์ การแก้ปัญหาเรื่องโลกร้อนเป็นหน้าที่ของทุกคนในโลกนี้ การจัดกิจกรรมลดสภาวะโลกร้อนโดยเน้นเด็กเป็นสำคัญ เป็นกิจกรรมที่น่าสนใจที่บ้านและครอบครัวจะส่งเสริมการเรียนรู้ให้แก่เด็กได้เป็นอย่างดี

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

สอนลูกเรื่องอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม

สอนลูกเรื่องอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม

สอนลูกเรื่องอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม (Teaching Children about Environment Conservation) หมายถึงการจัดกิจกรรมให้เด็กปฐมวัยได้เรียนรู้เกี่ยวกับการใช้สิ่งต่างๆที่อยู่รอบๆตัวของคนเราอย่างฉลาด และพัฒนาสิ่งแวดล้อมทั้งสิ่งที่มีชีวิตและไม่มีชีวิตจับต้องได้และจับต้องไม่ได้ เช่น สัตว์ พืช อากาศ ภูเขา ฯลฯ สิ่งเหล่านี้จะมีอิทธิพลและส่งผลกระทบต่อชีวิตความเป็น อยู่ของคนเรา เพราะการดำรงชีวิตของคนต้องพึ่งสิ่งแวดล้อมมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและต่อเนื่องไปถึงอนาคต แต่เมื่อคน เราใช้สิ่งแวดล้อมกันมากขึ้น ประกอบกับความเป็นอยู่ของคนเรามีเครื่องอำนวยความสะดวก แต่กลับให้โทษต่อสิ่งแวดล้อม จึงเป็นปัญหาที่คนในสังคมได้มาศึกษาหาทางใช้สิ่งแวดล้อมอย่างฉลาดและต้องพัฒนาสิ่งแวดล้อมให้มีคุณภาพ เพื่อสร้างเสริมประโยชน์แก่มนุษย์ตลอดไปเรียกว่า การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมด้วยวิธีการให้ความรู้ ปลูกฝังทัศนคติที่ดี และเน้นการปฏิบัติร่วมกันทั้งสังคมโดยเริ่มตั้งแต่วัยเด็ก

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

สอนลูกเรื่องการจัดการขยะ

สอนลูกเรื่องการจัดการขยะ

การสอนลูกเรื่องการจัดการขยะ (Teaching Children about Waste Disposal) หมายถึง การจัดกิจกรรมให้เด็กปฐมวัยได้เรียนรู้เกี่ยวกับการขยะด้วยการเรียนรู้ประเภทของขยะ การคัดแยกขยะ การนำขยะไปกำจัดหรือทำลายอย่างถูกวิธี และการนำขยะไปใช้ประโยชน์ต่างๆ เช่น การนำวัสดุเหลือใช้มาใช้ให้เกิดประโยชน์ (Reuse) หมายถึง การนำวัสดุหรือสิ่งของที่ไม่ได้ใช้แล้วกลับมาใช้ใหม่ที่อาจใช้ในลักษณะเหมือนเดิมหรือไม่เหมือนเดิมก็ได้ อาจดัดแปลงวัสดุนั้นให้ใช้ประโยชน์ได้หลาก หลายรูปแบบ วัสดุที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้ เช่น กระดาษ ขวดแก้ว ขวดพลาสติก เป็นต้น รีไซเคิล (Recycle) หมายถึง การจัดการวัสดุเหลือใช้ที่กำลังจะเป็นขยะ โดยนำไปผ่านกระบวนการแปรสภาพโดยเฉพาะการหลอมเพื่อให้เป็นวัสดุใหม่ แล้วนำกลับมาใช้ได้อีก ซึ่งวัสดุที่ผ่านการแปรสภาพนั้นจะเป็นผลิตภัณฑ์หรือผลผลิตใหม่ก็ได้

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

สอนลูกเรื่องการเที่ยวงานรื่นเริง

สอนลูกเรื่องการเที่ยวงานรื่นเริง

การสอนลูกเรื่องการเที่ยวงานรื่นเริง (Teaching Children about Partying) หมายถึงการจัดกิจกรรมให้เด็กปฐมวัยได้เรียนรู้เกี่ยวกับงานที่จัดขึ้นเพื่อการฉลอง งานเลี้ยง สังสรรค์ โดยมุ่งเน้นให้ผู้มาเที่ยวหรือร่วมงานมีความสุข สนุกสนาน ผ่อนคลายทางด้านอารมณ์ ภายในงานจะมีการจัดกิจกรรมต่างๆมากมาย ทั้งการละเล่น ดนตรี ความบันเทิงในรูปแบบต่างๆ งานรื่นเริงนับว่าเป็นงานที่อยู่คู่กับวิถีการดำรงชีวิตของคนไทยมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เช่น การจัดงานรื่นเริงในวันสงกรานต์ วันลอยกระทง วันขึ้นปีใหม่ งานบุญเผวส งานวันสารทเดือนสิบ งานประเพณีชักพระหรือลากพระ งานวันออกพรรษา งานฤดูหนาว งานรื่นเริงที่จัดขึ้นมีคุณค่าต่อการสืบทอดประเพณีและวัฒนธรรมอันดีให้คงอยู่คู่เมืองไทยตลอดไป ขณะเดียวกันงานรื่นเริงที่จัดขึ้นยังเป็นการเสริมสร้างการเรียนรู้ในเรื่องต่างๆให้กับเด็กปฐมวัยได้ เช่น การเที่ยวงานอย่างปลอดภัย การรักษาวินัยและกำกับตนเอง พฤติกรรมการบริโภคอาหารและโภชนาการที่ดี

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

สอนลูกเรื่องไฟฉาย

สอนลูกเรื่องไฟฉาย

การสอนลูกเรื่องไฟฉาย(Teaching Children about Flashlight) หมายถึง การจัดกิจกรรมให้เด็กปฐมวัยได้เรียนรู้เกี่ยวกับ เครื่องทำความสว่างประกอบด้วยอุปกรณ์สำคัญคือ จานฉายรูปโค้งสำหรับสะท้อนแสงและหลอดไฟฟ้า ซึ่งบรรจุอยู่ในเรือนกรอบกับสิ่งให้พลังงานที่ก่อให้เกิดแสงสว่าง และหลอดไฟซึ่งบรรจุอยู่ในกรอบกับสิ่งให้พลังงานก่อให้เกิดแสงสว่าง มีหลายชนิด ชนิดที่ถือติดตัวไปมาได้มักทำในรูปกระบอก ทั้งนี้เพราะการจัดสิ่งแวดล้อมที่ดีเป็นเรื่องจำเป็นในการพัฒนาเด็กปฐมวัยให้เจริญเติบโตเป็นเด็กที่มีคุณภาพ กล่าวคือเป็นผู้ที่พัฒนาทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคมและสติปัญญาได้อย่างเหมาะสมตามวัย ในยุคปัจจุบันสิ่งแวดล้อมสำหรับเด็กปฐมวัยเกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ทั้งนี้เพราะความก้าวหน้าทางวิทยาการด้านเทคโนโลยี มีผลให้เกิดมีเครื่องใช้ที่จำเป็นและอำนวยความสะดวกสบายให้คนเรา ดังนั้น การสร้างความรู้ ความเข้าใจ และวิธีใช้เครื่องเทคโนโลยีบางชนิดให้แก่เด็กปฐมวัยจึงเป็นเรื่องจำเป็น ดังเช่น ไฟฉาย ที่คนเราสร้างสรรค์ขึ้น มา เป็นเครื่องใช้ที่ให้แสงสว่างซึ่งเป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ดังนั้นการนำเรื่องไฟฉายมาจัดกิจกรรมให้แก่เด็กปฐมวัยจึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจส่งเสริมพัฒนาการเด็กได้ตามจุดมุ่งหมายของหลักสูตร

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

พหุปัญญา

พหุปัญญา

พหุปัญญา (Multiple Intelligences) หมายถึง ปัญญาหลากหลายด้านของมนุษย์ ซึ่งเป็นการอธิบายความสามารถของสมองมนุษย์แต่ละคนว่า สามารถแสดงศักยภาพด้านใดออกมาบ้าง เงื่อนไขสำคัญของการสร้างความฉลาดให้เด็กในแต่ละด้านคือ ทำพื้นฐานการเรียนรู้ จดจำ และเข้าใจ ผ่านประสาทสัมผัสที่ครบทั้ง 6 ช่องทาง ทั้งนี้ ผู้ใหญ่จำนวนมากเข้าใจว่า เด็กเรียนรู้ผ่านตา (เห็นภาพ รูปทรง สี ตำแหน่ง ตัวหนังสือ ฯลฯ) กับหู (ได้ยินเสียง รับคลื่น ฯลฯ) เท่านั้น จึงมักสอนลูกๆด้วยการชี้ชวนให้ดู สั่งสอนอบรม (คือพูดให้ฟัง หรือ ปล่อยให้ดูทีวี ดูรายการสารคดี หรืออ่านหนังสือ ฯลฯ) และมักละเลยการจัดประสบการณ์ที่จะให้ได้ครบทั้ง 6 ช่องทาง คือ การดมกลิ่น การรับรส การรับความรู้สึก อุณหภูมิ รับสัมผัสผ่านผิวหนังทุกส่วนทั่วร่างกาย และความรู้ สึกภายใน (ตื่นเต้น ชอบ ไม่ชอบ กลัว วูบวาบ) หากเราจัดประสบการณ์ให้เด็กไม่ครบ การเรียนรู้ก็ขาดวิ่น เสมือนเราแต่งตัวให้เด็กแค่ใส่เสื้อกับกางเกง แต่ขาดรองเท้า ถุงเท้า หมวก ฯลฯ อยากให้ลูกดูสวย น่ารัก เตะตาคนอื่น แต่เราให้ความสนใจเพียงบางเรื่อง ที่เหลือให้ลูกไปคลำทางเอาเอง แล้วเราก็ตั้งความหวังว่าลูกเราจะเก่งเมื่อโตขึ้น พอไปโรงเรียนก็พบว่า ทำไมไม่เก่งอย่างใจเราปรารถนา ก็ส่งไปกวดวิชา ซึ่งก็สายไปแล้ว เพราะเลยเวลาที่สำคัญในชีวิตที่จะปูพื้นฐานแล้ว ไปกวดวิชา ครูกวดวิชาก็สอนได้เฉพาะวิธีทำข้อสอบ ให้สอบเข้าได้ แล้วโตขึ้นจะเป็นอย่างไร ในเมื่อทักษะสำคัญหลายๆด้านไม่ได้รับการพัฒนาตั้งแต่เล็ก เลยเวลาพัฒนาก็จะซ่อมสร้างใหม่ได้ยาก

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

การใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรม

การใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรม

การใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรมระดับเด็กปฐมวัย (Using Innovation and Technology for Young Children) เป็นสิ่งที่ครูและพ่อแม่พบเห็นได้อยู่ตลอดเวลาในปัจจุบัน ซึ่งเทคโนโลยีในที่นี้คือ อุปกรณ์และเครื่องมืออิเลคทรอนิคส์หรือดิจิตอลที่ใช้ส่งข้อมูลต่างๆอย่างเช่นโทรทัศน์ คอมพิวเตอร์ สมาร์ทโฟน แท็บเล็ต เครื่องเล่นเพลงและดีวีดี รวมอยู่ด้วย ทั้งนี้ เทคโนโลยีได้เข้ามามีบทบาทสำคัญทั้งในแง่ของการใช้ชีวิตและการศึกษาของเด็กเล็กเพิ่มมากขึ้นในปัจจุบัน ดังนั้น พ่อแม่และครูควรทำความเข้าใจเกี่ยวกับการใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรมให้เหมาะสมกับวัยเด็กเล็ก

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

สอนลูกเรื่องโทรศัพท์

สอนลูกเรื่องโทรศัพท์

การสอนลูกเรื่องโทรศัพท์ (Teaching Children about Telephone) หมายถึง การจัดกิจกรรมให้เด็กปฐมวัยได้เรียนรู้ เกี่ยวกับการส่งสัญญาณเสียงพูดจากเครื่องโทรศัพท์ติดตั้งที่บ้านหรือในอาคารและโทรศัพท์ไร้สาย ไปยังที่อีกแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกลกัน โดยเครื่องโทรศัพท์มีสายตัวนำไฟฟ้าและอำนาจแม่เหล็กไฟฟ้าโยงติดต่อถึงกัน ทั้งนี้เนื่องจากการอยู่ร่วมกันในสังคมมีความจำเป็นที่ต้องติดต่อสื่อสารกัน เพื่อสร้างความสัมพันธ์โดยการถ่ายทอดความคิด ความรู้ ประสบการณ์ของตนเองไปยังคนอื่น และรับทราบความคิดความรู้จากคนอื่นเช่นกัน การสื่อสารของคนเราในสังคมมี 3 ลักษณะที่สำคัญ คือ

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

ครูปฐมวัย-พันธุ์ใหม่มืออาชีพ-ตอนที่161

การรายงานผลการประเมินผล

ครูปฐมวัยพยายามเลือก (1) วิธีและ (2) เครื่องมือประเมินผลที่เหมาะสมกับพัฒนาการของเด็ก อันเป็นส่วนสำคัญของการประเมินผล จากนั้นความรับผิดชอบของครูปฐมวัยมืออาชีพ ก็คือการรายงานผลต่อครอบครัวของเด็ก และ (เมื่อเห็นสมควร) ต่อผู้ดูแลเด็กอื่นๆ ในเรื่องการเจริญเติบโต พัฒนาการ และผลสัมฤทธิ์ของเด็ก

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

ครูปฐมวัย-พันธุ์ใหม่มืออาชีพ-ตอนที่160

การประเมินผลตามพัฒนาการเด็ก

ครูปฐมวัยประยุกต์ใช้กรอบการทำงาน (Framework) ในทางปฏิบัติตามพัฒนาการของเด็ก โดยพิจารณาภูมิหลัง (Background) ของข้อมูลในเรื่องหลักสูตรการศึกษาปฐมวัย การประเมินผล และแนวทาง (Guideline) ของสมาคมเพื่อการศึกษาของเด็กเล็กแห่งชาติ (National Association for the Education of Young Children : NAEYC)

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

ครูปฐมวัย-พันธุ์ใหม่มืออาชีพ-ตอนที่159

หลักการการประเมินผล

การประเมินผล (Assessment) ของครูปฐมวัยที่ได้ประสิทธิผลนั้น ต้องอาศัยหลักการ (Principle) ต่อไปนี้ เป็นแนวทาง ทั้งในระดับนโยบาย (Policy) และการปฏิบัติ (Practice) กล่าวคือ การประเมินผลควรจะ . . .

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

ครูปฐมวัย-พันธุ์ใหม่มืออาชีพ-ตอนที่158

ประเมินผลสำคัญไฉน

การประเมินผล (Assessment) เด็กมีความสำคัญมากสำหรับครูปฐมวัย เพราะเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจส่วนใหญ่ของครูปฐมวัยในเรื่องเด็กที่เขาสอนและดูแลอยู่ทุกวี่วัน ทั้งก่อน ระหว่าง และหลังการสอน การตัดสินใจบางเรื่องอาจมีผลกระทบน้อย และไม่มีผลที่ตามมา (Inconsequential) แต่บางเรื่องก็อาจมีผลกระทบมากต่อชีวิตของเด็ก

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

ครูปฐมวัย-พันธุ์ใหม่มืออาชีพ-ตอนที่157

การประเมินผลเด็กนักรียน

ครูชั้นอนุบาล ไทร่อน โจนส์ (Tyron Jones) ต้องการให้แน่ใจว่า เด็กหญิง อะแมนด้า (Amanda) เรียนรู้เสียงเริ่มแรกที่เธอสอนในชั้นเรียน ใน 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา ในขณะที่ครูชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 มิ้นดี แมคอาเธ่อร์ ต้องการทราบว่า เด็กชาย ซีซ่าร์ (Cesar) ในชั้นเรียนของเธอ ได้เรียนรู้ศัพท์ที่ติดอยู่บนผนังในชั้นเรียนกี่คำ

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

ครูปฐมวัย-พันธุ์ใหม่มืออาชีพ-ตอนที่156

มาตรฐานคุณภาพการศึกษาไทย

ในมิติของครูประถมฯ ปัจจัยในการประเมินคุณภาพที่พึงได้รับการพิจารณาได้แก่ . . .

  1. ผู้เรียนมีสุขภาพกายและสุขภาพจิตที่ดี หมายถึง ผู้เรียนที่มีน้ำหนัก ส่วนสูงตามเกณฑ์ของกรมอนามัย และสมรรถภาพทางกายตามเกณฑ์ของกรมพลศึกษา หรือสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) รวมทั้งรู้จักดูแลตนเองให้มีความปลอดภัย และผู้เรียนที่มีสุนทรียภาพ มีความซาบซึ้ง รับรู้ในคุณค่าหรือมีอารมณ์ความรู้สึกในสิ่งดีงาม จากการฝึกฝนหรือซึมซับ โดยผ่านกิจกรรมการเรียนรู้ทั้งในและนอกหลักสูตร อาทิ กิจกรรมศิลปะ ดนตรี/นาฏศิลป์ หรือนันทนาการ
  2. อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

เด็กประสบความสำเร็จมากกว่าถ้าทำกิจกรรม-ตอนที่2

เด็กประสบความสำเร็จมากกว่าถ้าทำกิจกรรม

ในตอนที่ผ่านมา ผู้เขียนได้กล่าวถึงงานวิจัยชิ้นแรกที่ศึกษาความเชื่อมโยงของตารางกิจกรรมของเด็กๆ ที่มีต่อการทำงานของสมองระดับสูง (Executive function) ไปแล้ว ว่าเด็กที่ทำกิจกรรมที่มีตารางเวลาและโครงสร้างที่ไม่แน่นอน เช่น เล่น ท่องเที่ยว เป็นต้น จะมีการทำงานของสมองระดับสูงที่ดีกว่า ทำให้สามารถตั้งเป้าหมายในชีวิต และดำเนินการให้บรรลุตามเป้าหมายที่วางไว้ได้ดีกว่าเพื่อนๆ หลายท่านอาจยังสงสัยว่า Executive function นั้นคืออะไร และมีความสำคัญอย่างไรกับการใช้ชีวิตประจำวัน

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

ปัญหาเด็กติดการ์ตูน

ปัญหาเด็กติดการ์ตูน

ปัญหาเด็กติดการ์ตูน (Children's Addiction to Cartoons) หมายถึง เด็กที่มีพฤติกรรมการแสดงออกทางความชื่นชอบในการ์ตูนมากเกินไป จนอาจส่งผลเสียทางด้านสุขภาพกายและสุขภาพจิต การ์ตูนส่วนใหญ่มักเป็นการ์ตูนที่ฉายบนหน้าจอโทรทัศน์ หากจะให้จับคู่ “เด็ก” กับ “การเมือง” อาจจะฟังดูขัดแย้ง แต่ถ้าหากเป็น “เด็ก” กับ “การ์ตูน” คำคู่นี้ดูสอด คล้องและแยกกันไม่ออกเลยทีเดียว ไม่ว่ากี่ยุคสมัยเปลี่ยนผ่าน การ์ตูนก็ยังคงเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับเด็ก การ์ตูนในสมัยคุณปู่คุณย่าของพวกเราอาจยังไม่น่าจูงใจให้เด็กๆมีอาการติดงอมแงมได้ เพราะยังขาดสีสันและการเคลื่อนไหวที่เป็นธรรมชาติ (Natural motion) แต่หากพูดถึงการ์ตูนในยุคปัจจุบันแล้ว เทคโนโลยีการสร้างสรรค์ตัวการ์ตูนนั้นก้าวไกลไปมาก การออกแบบตัวการ์ตูน การโฆษณาผ่านสื่อต่างๆ ไปจนถึงตารางเวลาของการฉายผ่านรายการการ์ตูน ล้วนเป็นปัจจัยที่ทำให้เด็กสามารถติดตามได้ง่ายดายขึ้น

อ่านเนื้อหาทั้งหมด | แบ่งปันบน Facebook

สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ คน