หน้าหลัก » Blogs » จิตวิทยาเด็ก - จากในครรภ์สู่ปฐมวัย ตอนที่ 34 : พัฒนาการการเรียนรู้ภาษา (2)

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


ระหว่างอายุ 18 เดือนถึง 2 ขวบ เด็กวัยเตาะแตะ (Toddler) จะเริ่มผลิตคำพูดที่ประกอบด้วย 2 - 3 คำ อาทิ “แม่มา” และ “ของเล่นฉัน” ลักษณะจะคล้ายกับการสื่อสารด้วยโทรเลข (Telegraphic) ที่ต้องประหยัดคำ แต่คงไว้ซึ่งคุณภาพที่เข้าใจร่วมกัน (Common quality) อาทิ มีแต่คำประธาน (Subject) และคำกริยา (Verb) เป็นหลัก แต่สามารถจับใจความได้ถูกต้องแม่นยำ

เด็กใช้ประโยคดังกล่าว เพื่อระบุสถานที่ (อาทิ “ที่นี่”) เรียกร้อง (อาทิ “นมอีก”) ปฏิเสธ (อาทิ “น้ำไม่”) อธิบายเหตุการณ์ (อาทิ “เตะบอล”) อธิบายวัตถุ (อาทิ “เสื้อสวย”) แสดงความเป็นเจ้าของ (อาทิ “ของหนู”) และตั้งคำถาม (อาทิ “พ่อไหน?”) ในช่วงเวลานี้ เด็กเริ่มพัฒนาความสามารถพิเศษที่น่าประทับใจ กล่าวคือ การเรียนรูคำศัพท์ (Vocabulary) ใหม่ๆ อย่างรวดเร็ว

เมื่ออายุได้ 6 ขวบ โดยถัวเฉลี่ย เด็กจะรู้คำศัพท์ระหว่าง 8,000 ถึง 14,000 คำ นั่นหมายความว่า เด็กจะเรียนรู้ศัพท์ใหม่วันละ 8 คำ ระหว่างอายุ 1 ขวบถึง 6 ขวบ เด็กมีความสามารถซึมซับ (Absorb) คำใหม่ๆ ดังกล่าวทันทีที่ได้ยิน

เด็กสามารถคาดเดาความหมายของคำใดๆ โดยใช้ความรู้จากบริบทของไวยากรณ์ (Grammatical context) และบริบททางสังคม ที่เขาได้ยินการใช้คำนั้นๆ กระบวนการซึมซับและเข้าใจศัพท์ใหม่ๆ นับพันๆ คำนี้ จะยังคงดำเนินต่อไปจนถึงวัยรุ่น

ในอดีต นักจิตวิทยาส่วนใหญ่เชื่อว่าเด็กมีพัฒนาการเรียนรู้ภาษาโดยเลียนแบบผู้ใหญ่ และให้ความสนใจเพื่อผู้ใหญ่แก้ไขข้อผิดพลาด จนกระทั่งนักภาษาศาสตร์ โนม ชมสกี้ (Noam Chomsky) ได้โต้แย้งว่า ภาษาเป็นสิ่งที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเรียนรู้ทีละนิด เหมือนการเรียนรู้รายชื่อเมืองหลวงต่างๆ ของโลก

เขาตั้งข้อสังเกตว่า ภาษาไม่ใช่เป็นเพียงระบบสื่อสารแบบเก่าเท่านั้น แต่เป็นระบบที่ทำให้เราสามารถรวบรวมคำต่างๆ ที่ไม่มีความหมายเข้าด้วยกัน กลายเป็นการเปล่งเสียง (Utterance) ที่สื่อความหมาย เพื่อแสดงออก (Express) หรือเข้าใจ (Comprehend) ในเรื่องราวมากมาย

สิ่งที่เด็กเผชิญอยู่เป็นความซับซ้อนมากกว่าเพียงคิดให้ออกว่า เสียงไหนรวมเป็นคำใด แต่เด็กต้องเข้าใจโครงสร้างประโยค (Sentence structure) และประยุกต์ใช้กฎเกณฑ์ไวยากรณ์ (Syntax) เพื่อตีความหมายที่ถูกต้อง ชมสกี้ เชื่อว่า สมองคนบรรจุ “เครื่องมือเรียนภาษา” (Language acquisition device) ไว้ เพราะไม่มีใครสอนไวยากรณ์ให้เด็กวัยเตาะแตะ

เครื่องมือดังกล่าว เป็นรูปแบบในใจที่ติดมาแต่กำเนิด ซึ่งเอื้ออำนวยให้เด็กเล็กเรียนรู้ภาษา หากได้รับรู้ตัวอย่างการสนทนาที่เพียงพอ สมองคนสามารถสนองตอบต่อคุณลักษณะที่เป็นแกน (Core feature) ของทุกภาษา อาทิ คำนามและคำกริยา ประธานและกรรม บอกเล่าและปฏิเสธ ฯลฯ ไม่ว่าจะเป็นภาษาอินเดียนแดง ภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น หรือภาษาบุลกาเรีย

แหล่งข้อมูล-

  1. Plotnik, Rod. (2002). Introduction to Psychology (6th Ed). Pacific Grove, CA: Wadsworth-Thompson Learning.
  2. Wade, Carole & Carol Tavris. (2008). Invitation to Psychology (4th Ed). Upper Saddle River, NJ : Pearson Education.

สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ 1 คน
proudproud_