หน้าหลัก » Blogs » ทารกและวัยเตาะแตะ - ดูแลอย่างไร ไปสู่ความเป็นเลิศ ตอนที่ 25 : พัฒนาการภาษา (3)

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


พัฒนาการภาษา3

ขอบเขตของการใช้ “วลีเดี่ยว” (Holophrase) เพื่อการอ้างอิง (Referential) หรือแสดงออก (Expressive) ขึ้นอยู่กับพ่อแม่และครูปฐมวัย ตัวอย่างเช่น การใช้ภาษาของเด็กเล็กในช่วงต้น มักสะท้อนถึงวิถีการพูด (Verbal style) ไปตามครรลองของแม่ และการสรุปบทเรียน มักจะลงเอยว่า “พ่อแม่พูดกับลูกอย่างไร ก็จะมีอิทธิพลต่อวิถึการพูดย่างนั้น”

พัฒนาการสำคัญ 2 เหตุการณ์ เกิดขึ้นเมื่อเด็กมีอายุประมาณ 2 ขวบ เหตุการณ์แรกคือพัฒนาการของ “ตัวแทน” ในเชิงสัญลักษณ์ (Symbolic representation) ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อมีสิ่งอื่นมาแทนภาพลักษณ์ในจิตใจ (Mental image) ตัวอย่างเช่น ในการใช้คำพูดแทนสิ่งที่ไม่ปรากฏให้เห็น ของเล่นอาจแทนรถ 3 ล้อ และตุ๊กตาเด็กอาจแทนบุคคลจริง (Real person)

คำพูดกลายเป็นสิ่งทดแทนสิ่งของได้ อาทิ ลูกบอล บล็อก (Block) และผ้าห่ม การใช้สัญลักษณ์ในจิตใจยังทำให้เด็กเล็กสามารถมีส่วนร่วมใน 2 กระบวนการที่เป็นลักษณะพิเศษ (Characteristics) ของช่วงต้นในชีวิต กล่าวคือ การเล่นเชิงสัญลักษณ์ (Symbolic play) กับการเริ่มต้นใช้คำและประโยคเพื่อแสดงความหมายและอ้างอิง

เหตุการณ์สำคัญที่สอง ก็คือ พัฒนาการประมวลคำศัพท์ (Vocabulary) 50 คำ และการใช้ประโยคสองคำ (Two-word sentence) ทั้งสองกรณี เป็นจุดเริ่มต้นของพัฒนาการภาษาที่รวดเร็วมาก โดยเฉพาะพัฒนาการประมวลคำศัพท์มีบทบาทสำคัญและทรงพลัง (Powerful) ที่จะกำหนดว่า เด็กเล็กจะประสบความสำเร็จ [หรือล้มเหลว] ในโรงเรียน

ผลการวิจัยครั้งแล้วครั้งเล่า แสดงให้เห็นว่า (1) เด็กเล็กที่เข้าโรงเรียนด้วยความรู้และการใช้คำในวงกว้าง (Broad use) จะประสบความสำเร็จมากกว่าเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน (Peer) ที่มีประมวลคำศัพท์ที่จำกัด และ (2) ผู้ใหญ่ คือแหล่งสำคัญของประมวลคำศัพท์ดังกล่าว

เราคงเคยได้ยินวัยเตาะแตะร้องพูดว่า “ไปเที่ยว” เพื่อเสนอแนะว่า “ออกไปเที่ยวนอกบ้าน” ด้วยกัน หรือเมื่อถามเด็กเล็กว่า “ดื่มนมหมดแล้วหรือยัง?” เด็กเล็กจะตอบว่า “หมดแล้ว” ประโยคสองคำนี้เรียกว่า “คำพูดโทรเลข” (Telegraphic speech) เพราะลักษณะคำพูดที่เราใช้ เหมือนร่างข้อความ (Text message) ในโทรเลข ซึ่งประโยคมักประกอบด้วยคำนาม (Noun) และกริยา (Verb) เท่านั้น โดยทั่วไป มักไม่มีคำวิเศษณ์ (Adjective) บุรพบท (Preposition) และสันธาน (Conjunction) เป็นต้น

คำที่โปรดปรานมากของวัยเตาะแตะคือ “ไม่” (No) เมื่อเด็กเล็กรู้จักใช้คำปฏิเสธ เขาเพียงแต่เติมคำว่า “ไม่” ไว้หน้าคำหรือประโยค อาทิ “ไม่นม” [เมื่อนมหมด หรือไม่เอานม] แต่เมื่อเด็กสามารถสร้างประโยคได้ยาวขึ้น เขาก็เริ่มวาง คำว่า “ไม่” ได้ถูกตำแหน่ง [ตามหลักไวยากรณ์] อาทิ “นมไม่มีแล้ว” หรือ “ไม่ต้องการนมแล้ว”

เมื่อสิ้นสุดวัยก่อนเข้าโรงเรียน เด็กจะเล็กได้รับการพัฒนา และใช้รูปแบบ (Pattern) ของภาษาส่วนใหญ่ได้ช่ำชอง (Master) ดังนั้น รากฐานของพัฒนาการภาษา ต้องเริ่มต้นที่เด็กปฐมวัย และไม่มีการ “สอนซ่อม” (Remedial) ใดๆ ในเวลาต่อมา ที่จะสามารถชดเชย (Make up) พัฒนาการภาษาที่ควรเกิดขึ้นระหว่างช่วงเวลาวิกฤต (Sensitive) ต่อการเรียนภาษา

แหล่งข้อมูล:

  1. Morrison, George S. (2014). Fundamentals of Early Childhood Education (7th Ed). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education, Inc.
  2. Language development - http://en.wikipedia.org/wiki/Language_development [2014, December 22].

สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ คน