หน้าหลัก » Blogs » นิทาน: ลูกเต่าจอมจ้อ

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


สวัสดีจ้ะพ่อแม่ที่แสนดีและลูก ๆ ที่แสนน่ารักทุกคน

วันนี้ลุงตุ๊บปองจะเล่านิทานชาดกที่ดีมากเรื่องหนึ่งให้ฟัง ลุงตุ๊บปองขอตั้งชื่อเรื่องว่า “ลูกเต่าจอมจ้อ” เค้าโครงเรื่อง

จาก กัจฉปชาดก เป็นตอนที่ในสมัยหนึ่งพระพุทธเจ้าประทับอยู่วัดเชตวัน เมืองสาวัตถี ทรงปรารภกับพระโกกาลิกะผู้เดือดร้อนเพราะปาก

เรื่องมีอยู่ว่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ที่สระแห่งหนึ่งในป่าหิมพานต์มีลูกเต่าตัวหนึ่งอาศัยอยู่ ลูกเต่าตัวนี้เป็นเพื่อนรักกับลูกหงส์แฝด 2 ตัว

ตลิ่ง ริมน้ำ "แชะ แฉะ"
ลูกเต่า เต๊าะแต๊ะ ต้วมมา เตี้ยมไป
ฮัมเพลง งุ้งงิ้ง งุ้งงิ้ง
เถิดทิง เถิดทิง ฮ้าไฮ้ ฮ้าไฮ้
ร้อง เล่น เต้นแล้ว ผึ่งพุง
เตรียมกิน ผักบุ้ง ต้นเล็ก ต้นใหญ่
ค่อย ค่อย เคี้ยว เคี้ยว เต็มคำ
ก้มหน้า หม่ำ หม่ำ คำเล็ก คำใหญ่

ขณะที่ลูกเต่ายังกินผักบุ้งไม่หมดดี หงส์แฝดเพื่อนรักทั้ง 2 ตัวก็บินมาหา เพราะเมื่อวานนัดแนะกันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าวันนี้ ลูกหงส์แฝดจะพาลูกเต่าไปเที่ยวถ้ำทองของตน

พอลูกเต่ากินผักบุ้งจนหมดแล้ว เพื่อนรักทั้งสามก็เตรียมตัวออกเดินทาง

หงส์หา กิ่งไม้ แข็ง แข็ง
ไม่เปราะ ไม่แปร่ง เต่างับ คาบไว้
หงส์คาบ ปลายไม้ สองข้าง
ลูกเต่า ตาค้าง “พร้อมแล้ว บินได้ “

พอลูกเต่าอ้าปากพูดปุ๊บ ก็ตกลงพื้นปั๊บ

หงส์แฝดจึงสั่งลูกเต่าว่า

"เจ้าห้ามอ้าปากพูดเด็ดขาดเชียวนะ เพราะเมื่อบินขึ้นไปบนฟ้าที่สูงมากแล้ว หากเจ้ายังไม่ระมัดระวังตัว เผลออ้าปากพูด เจ้าจะตกลงพื้น เป็นอันตรายอย่างยิ่ง"

แล้วเพื่อนรักทั้ง 3 ก็ลอยล่องฟ้าไปยังถ้ำทองของหงส์แฝด

ขณะที่เต่าคาบไม้ลอยละล่องอยู่บนฟ้านั้น

ฉับพลัน เสียงจาก ข้างล่าง
ตะโกน ดั๊ง ดัง “ลูกเต่า บินได้
แหมแม่ะ นึกว่า บินเอง
ไม่เห็น จะเก่ง จะเจ๋ง ตรงไหน"

พอได้ยินดังนั้น ลูกเต่าก็ฉุนกึ้ก นึกโกรธหน้ามืดตามัวไปหมด

สองหงส์รู้จักนิสัยลูกเต่าดีว่าเป็นสัตว์ที่ขี้โมโห หงุดหงิดง่าย ถ้าใครมาแหย่ให้โกรธอาจจะอ้าปากดุด่า

และขณะนี้ลูกเต่ากำลังคาบไม้อยู่สูงเทียมเมฆ หากโมโหแล้วอ้าปากดุด่าเด็ก ๆ ข้างล่าง ลูกเต่าจะต้องตกลงพื้นเป็นอันตรายอย่างแน่นอน ลูกหงส์ทั้ง 2 ตัว จึงรีบส่งสายตามอง จ้องตาเขม็งเพื่อเป็นสัญญาณบอกกับลูกเต่าว่า “เย็นไว้ เย็นไว้”

แต่ลูกเต่า โกรธจี๊ด ปรี๊ดแตก
ด็อกแด็ก ด็อก แด็ก จะด่า ทันใด
อ้าปาก ยังไม่ ทันเอ่ย
หลุดผล็อย ลอยเลย ละลิ่ว ลงไป
ตกแอ่ก จุกอก นั่งอึ้ง
หงส์คิด ไม่ถึง “ทำงี้ ได้ไง”

หงส์แฝด จึงรีบร่อนลงมาที่พื้นเพื่อมาดูลูกเต่าเพื่อนรัก พร้อมกับเตือนลูกเต่าว่า

ต่อแต่นี้ไป "ต้องวางให้เป็น เย็นให้ได้" ต้องอย่าโกรธ อย่ากรี๊ด อย่าปรี๊ดแตก เพราะไม่เช่นนั้นสุดท้าย ตัวเราต้องมาเจ็บตัว และ นั่งเศร้าอย่างนี้.. “โถทำ ไปได้”


สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ 1 คน
sirikul