หน้าหลัก » Blogs » นิทาน: หนูจี๊ดเจ้าปัญญากับเจ้าป่าจอมขี้เกียจ

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


สวัสดีจ้ะพ่อแม่ที่แสนดีและลูก ๆ ที่แสนน่ารักทุกคน

วันนี้ลุงตุ๊บปองจะมาเล่านิทานอาเซียนสนุกๆ เรื่องหนึ่งให้อ่าน เรื่องนี้เป็นนิทานพื้นบ้านประเทศบรูไน ลุงตุ๊บปองตั้งชื่อเรื่องว่า หนูจี๊ดเจ้าปัญญากับเจ้าป่าจอมขี้เกียจสนุกแค่ไหนลองอ่านดูนะจ๊ะ

เรื่องมีอยู่ว่า..

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าแห่งหนึ่งมีสัตว์น้อยใหญ่มากมายมาอาศัยอยู่ด้วยกัน โดยมีราชสีห์เจ้าป่า น่าเกรงขามเป็นผู้ปกครอง สัตว์ลูกป่าทุกตัวเกรงในพละกำลังของเจ้าป่าตัวนี้มาก จึงไม้กล้าหืออือหรือขัดแย้งใด ๆ ทั้งสิ้น

แต่ว่า..

เจ้าป่าตัวนี้ขี้เกียจมาก วันๆ เอาแต่นอน ไม่ออกป่าว่าความใดๆ แต่สัตว์น้อยใหญ่ก็ไม่มีใครกล้าปลุก ไม่มีใครกล้าบอกกล่าวเล่าเรื่องราว และไม่มีใครกล้าเตือน

ตอนนอนนั้น

เจ้าป่ามักจะเกณฑ์สัตว์น้อย ต้อนสัตว์ใหญ่มายมากมาคอยเฝ้าปรนนิบัติพัดวี โดยมีการจัดเวรมาบีบมานวด เจ้าป่าก็นอนกระดิกหนวดนอนอย่างสำราญใจ

วันๆ เจ้าป่าเอาแต่นอนไม่ออกไปหาอาหาร สัตว์ลูกป่าต้องช่วยกันหาอาหารที่ถูกปากมาป้อนถึงปาก ถ้าอร่อยถูกใจก็นอนกินอย่างดี ถ้าวันไหนไม่อร่อยก็จะหงุดหงิด ดุลูกป่าที่รับผิดชอบหาอาหารมาให้

ในทุกวัน หนูจี๊ดมีหน้าที่ต้องแปรงฟันให้เจ้าป่า..

ไม่แปรงฟันเอง ซักวัน
จี๊ดจอมขยันต้องรอ ที่ปาก
หาวปุ๊บ หนูจี๊ด วิ่งปั๊บ
คว้าแปรง ขยับ แปรงจน หมดปาก
แปรงไป เบี่ยงหน้า หัวเบน
เจ้าป่า ปากเหม็น เม้น เหม็น ม้าก มาก
แปรง แปรง เจ้าป่า จะหุบ
หนูจี๊ดคว้าปุ๊บใช้แปรง ค้ำปาก

วันหนึ่ง ขณะที่หนูจี๊ดกำลังแปรงฟันให้นั้น

เจ้าป่า พยายาม พูดว่า
"อ้า อิ๋วแอ้ว อ้า อิ๋วอ้ากอิ๋วอ้าก
เอ็วเอ็ว ไอ อ๋า อา อ๋าน
อ่า อ๊า อ่า อาน อิ๋วอ้ากอิ๋วอ้าก"

หนูจี๊ดจึงสะกิดเสือโคร่งที่ยืนงง แล้วบอกว่า เจ้าป่าบอกว่า

"ข้าหิว แล้วจ้า หิวมาก หิวมาก
เร็วๆ ไปหาอา หาร
อย่าช้า อย่านาน หิวมากหิว มาก"

เสือโคร่งจึงรีบวิ่งตรงเข้าป่าไปหาอาหารมาให้

แต่วันนั้นโชคไม่ดี อาหารหมดป่า เสือโคร่งจึงพล่านไปทั่ว เดินเท่าไรๆ ก็ไม่ได้อาหารไปให้เจ้าป่า เสือโคร่งหน้าม่อยด้วยความกลัว นำความมาเล่าให้หนูจี๊ดฟัง

หนูจี๊ด ติ๊ดติ๊ด คิดออก
"ไม่ต้องกลัวร้อก ไม่ยาก ไม่ยาก"
หนูจี๊ด หยุดกึก มองหน้า
มอง มอง เจ้าป่าหนูจี๊ด เอ่ยปาก
“เจ้าป่า ตื่นเถอะ ลืมตา
พี่ท่าน สั่งมา ว่าอยากพบมาก"
"เฮ้ย..เฮ้ย อันตัว ข้านี้
พี่ เพ่อ ไม่มี ไม่เชื่อ ลมปาก"
"มีน่า เจ้าป่า คงเลือน หน้าตา เมื้อนเหมือน เหมือนมาก เหมือนมาก"
เจ้าป่า สลึมสลือ
เดินตาม ทื่อ ทื่อ ไม่โตก ไม่ตาก
โท่งโท่ง ตรงถึงปากบ่อ
"พี่ของท่านรอ นานมาก นานมาก"
เจ้าป่า งัว เงีย งุนงง
แล้วกระโดดลง บ่อลึก ร้อง “อ๊าก“
คิดได้ ก็สาย ซะแล้ว
เจ้าป่า เสียงแจ๋ว "ช่วยด้วย เพื่อนยาก"
ทุกตัว ขบคิด กันใหญ่
เอาไง เอาไง "แว๊กแว๊ก ว๊ากว๊าก"

นิทานเรื่องนี้สอนอะไร..ใครตอบได้บ้างเอ่ย คิดได้บอกลุงตุ๊บปองด้วยนะจ๊ะ พบกันใหม่ ในวันพุธหน้า สำหรับวันนี้สวัสดีจ้ะ


สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ คน