หน้าหลัก » Blogs » นิทาน: ไก่น้อยกับพลอยสีแดง

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


สวัสดีจ้ะพ่อแม่ที่แสนดีและลูก ๆ ที่แสนน่ารักทุกคน

วันนี้ลุงตุ๊บปองจะมาเล่านิทานอีสป ที่ลูกตุ๊บปองชอบมากอีกเรื่องหนึ่งให้อ่าน เคยฟังคุณแม่เล่าให้ฟังมาตั้งแต่เด็ก ผ่านมา 50 กว่าปีแล้วก็ยังชอบอยู่เลย เรื่องนี้ คือ ไก่น้อยกับพลอยสีแดง

เรื่องมีอยู่ว่า ..

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...

มีพ่อไก่กับแม่ไก่ พาลูกไก่ออกไปคุ้ยเขี่ยหาเมล็ดถั่ว เมล็ดข้าวกินเป็นอาหาร

ลูกๆ ทั้งหลายพากันเดินตามพ่อตามแม่ จิกอาหารไป หยอกล้อกันไปอย่างสนุกสนาน พ่อไก่แม่ไก่เห็นลูกๆ รักใคร่กันดีก็ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

ลูกๆ จิกไป กินไป เล่นไป ร้องไปตามประสา

เสียงดังไม่ขาด..

เจี๊ยบ เจี๊ยบ จั๊บจั๊บ

กางปีก ขยับ ขะยิก ขะยุก

น้องน้อง พี่พี่ ทุกตัว

หยอกเย้า เล่นหัว กระจิ๊กกระจุ๊ก

ขณะที่กำลังคุ้ยดินหากินอยู่นั้น..

ลูกไก่พบพลอยเม็ดหนึ่ง..สีแดงก่ำแวววาวเข้าตา ประกายส่องแสงวิบวับจับตางามจับใจ ยิ่งต้องแสงพระอาทิตย์ ยิ่งระยิบระยับงดงามมาก

ลูกๆ พร้อมใจกันร้องเรียกพ่อไก่ แม่ไก่ให้มาดู

แม่ไก่เห็นปุ๊บก็อุทานปั๊บว่า..

“แหม..พลอยเม็ดนี้ช่างงดงามจริงๆ เราจะเอาไปทำอะไรดีนะ”

ลูก ๆ แย่งกันตอบ..

..เจี๊ยบเจี๊ยบ อยากใส่แหวนพลอยแดง

จิ๊บจิ๊บอุ๊บอิ๊บ แย่ง พลอยแดง มาซุก

จุ๊บ จุ๊บ อยากใส่แหวน สวย สวย

จั๊บจั๊บจองด้วยสวยดี สีสุก

ได้ฟังดังนั้นพ่อไก่จึงหันหน้ามาบอกแม่ไก่และลูกไก่ว่า

“พลอยแดง เอาไป ทำไม

กินก็ ไม่ได้ ทิ้งไป เถอะลูก

สิ่งมี ค่าคือ อาหาร

ข้าวเปลือก ข้าวสาร ข้าวสวย ข้าวสุก”

แม่ไก่และลูก ๆ เห็นพ้องต้องกันว่าพลอยเม็ดนี้ไม่มีค่าเลยแม้แต่น้อย ข้าวเปลือกเพียงเมล็ดเดียวยังจะมีค่ามากกว่า มากกว่าพลอยนี้เสียอีก”

ว่าแล้วพ่อไก่จึงพาแม่ไก่ กับลูกไก่ออกไปคุยเขี่ยหาเมล็ดถั่ว เมล็ดข้าวกินต่อไป

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ผู้ที่ฉลาด และพอใจในชีวิตที่พอเพียง มักชอบในสิ่งที่จำเป็นของชีวิตมากกว่าเครื่องประดับอันหาค่าไม่ได้

พบกันใหม่ ในวันพุธหน้า สำหรับวันนี้สวัสดีจ้ะ


สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ คน