หน้าหลัก » Blogs » วัยก่อนเข้าเรียน - ดูแลอย่างไร ไปสู่ความเป็นเลิศ ตอนที่ 52 : ภาพสะท้อนเด็กชายอายุ 4 ขวบ

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


ภาพสะท้อนเด็กชายอายุ 4 ขวบ

ต่อไปนี้เป็นภาพสะท้อน (Portrait) ของลูคัส (Lucas) เด็กชายอายุ 4 ขวบ ชาวอเมริกันเชื้อสายละตินอเมริกา (Hispanic) อาศัยอยู่กับพ่อแม่และพี่ชาย โดยที่ครอบครัวได้อพยพจากประเทศโคลัมเบีย มาอยู่ในสหรัฐอเมริกา ลักษณะโดยทั่วไป เขาเป็นเด็กที่ช่างพูด กล้าแสดงออก เป็นมิตร และเป็นที่ชื่นชอบของเพื่อนฝูง

ในด้านสังคม-อารมณ์ (Social-emotional) เขามีปฏิสัมพันธ์ที่มีไมตรีจิต (Amicably) กับเพื่อนทุกคน ชอบช่วยเหลือเพื่อนฝูงเมื่อมีความจำเป็น เขาทำงานเสร็จ ด้วยความเพียร (Diligent) พัฒนาการประมวลคำศัพท์ (Vocabulary) ทั้งภาษาอังกฤษ และภาษาสเปน [ซึ่งเป็นภาษาแม่ของเขาแต่กำเนิด] ของเขาดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เขาเริ่มรู้สึกกล้าพูดภาษาอังกฤษ และพูดได้คล่องขึ้น เขาชอบเลียนแบบตัวเอกในภาพยนตร์เรื่อง Power Ranger และ Karate Kid

ในด้านการรับรู้ (Cognitive) และภาษา เขาสามารถนับหมายเลข 1 ถึง 15 ได้ ทั้งสองภาษา (Bilingual) แต่เขาก็ยังประสบปัญหาในเรื่องการแยกแยะระบบอักระ (Alphabet) และเสียงในภาษาอังกฤษและภาษาสเปน อย่างไรก็ตาม เขารับรู้รูปร่าง (Shape) และสีในภาษาอังกฤษ และส่วนต่างๆ ของร่างกายในภาษาสเปน ได้

ในด้านการเคลื่อนไหว (Motor) พัฒนาการกล้ามเนื้อใหญ่และกล้ามเนื้อเล็กของเขา ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ความสัมพันธ์ระหว่างเท้ากับร่างกายและระหว่างกิจกรรมพลศึกษาก็ดำเนินไปยังเหมาะสมตามวัย เขามีความคิดสร้างสรรค์ (Creative) ในการก่อตัวเป็นรูปร่างที่ซับซ้อน ด้วยตัวต่อเลโก้ (Lego) นอกจากนี้ เขายังสนุกสนานกับดนตรี และรัก (แล้วพยายาม) เต้นจังหวะเร็ว (Break dance) และกระโดดตัวไปรอบๆ

ในด้านการปรับตัว (Adaptive) ในชีวิตประจำวัน เขาชอบแต่งตัวด้วยตนเองและรับรู้สภาพแวดล้อมของชุมชน อาทิ ศาลาว่าการ (Civic center) เขาล้างมือหลังจากใช้ห้องน้ำโดยไม่ต้องให้บอก แล้วยังเตือนเพื่อนฝูงในเรื่องนี้อีกด้วย เขาไม่มีปัญหาในการแสดงออกซึ่งความต้องการและความจำเป็น อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกไม่พอใจ หากมิได้นั่งอยู่กับเพื่อน

ลูคัสชอบมีส่วนร่วมในการเล่นมวยปล้ำ (Rough-and-tumble play) มาก คำถามสำหรับผู้ดูแลก็คือ มีความรู้สึกอึดอัดไหมที่จะเห็นเด็กเล็กเล่นมวยปล้ำกัน และจะชักชวนมิให้ “เล่นแรง” (Violent) ได้อย่างไร? อย่างน้อยผู้ดูแลต้องเฝ้าสังเกต แล้วตั้งคำถามว่า “เธอยังเล่นกันอยู่ หรือต่อสู้กันแล้ว?”

การเล่นมวยปล้ำ เป็นการยอมให้เด็กมีความเสี่ยงในกิจกรรมทางร่างกาย (Physical activity) แม้มวยปล้ำจะเป็นสัญลักษณ์ของความก้าวร้าว (Aggression) แต่ก็เป็นสัญลักษณ์ของ “สมรรถนะ” (Competence) ในบรรดาเด็กๆ โดยเฉพาะเด็กชาย ความจริงก็ คือ ผู้ใหญ่อาจลืมวิธีการเล่นไปแล้ว เลยมองว่าเป็นการเล่นที่รุนแรง และแสดงออกซึ่งความขัดแย้ง (Conflict)

อันที่จริงแล้ว การเล่นมวยปล้ำแตกต่างจากความก้าวร้าว แม้เด็กจะไม่ค่อยได้ยิ้มเวลาเล่น แต่ก็แสดงออกให้เห็นถึงการทำงานหนักเพื่อพิสูจน์ “สมรรถนะ” ของตนเอง และความสำคัญอยู่ที่การมี “น้ำใจ” (Spirit) ของนักกีฬามากกว่า ส่วนความก้าวร้าวเป็นการแสดงออกซึ่งความต้องการครอบงำผู้อื่นโดยใช้พละกำลังในการข่มขู่ให้กลัว (Intimidation)

แหล่งข้อมูล:

  1. Morrison, George S. (2014). Fundamentals of Early Childhood Education (7th Ed). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education, Inc.
  2. Gonzalez School for Young Children - http://www.dentonisd.org/Domain/4909 [2015, February 22].

สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ คน