หน้าหลัก » Blogs » เด็กปฐมวัย - ดูแลอย่างไร ไปสู่ความเป็นเลิศ ตอนที่ 206 : แนวทางปฏิบัติพฤติกรรมเด็ก (3)

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


แนวทางปฏิบัติพฤติกรรมเด็ก

การจัดให้มีประชาธิปไตยในชั้นเรียน (Democratic classroom) ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายนัก ต้องอาศัยครูปฐมวัยที่มีความเชื่อมั่นว่าเป็นความพยายามที่คุ้มค่าที่จะ . . .

  • ให้เด็กในชั้นเรียน มีอำนาจตัดสินใจอย่างเหมาะสม ในเรื่องกฎเกณฑ์ของชั้นเรียน และวิธีการดำเนินชั้นเรียน เด็กสามารถเสนอแนะระเบียบวิธีของการตัดสินใจว่า ใครทำกิจ (Chore) อะไรในชั้นเรียน? อาทิ การนับจำนวนมื้ออาหารกลางวัน (Lunch count)
  • สอนอย่างกระตือรือร้นและจงใจ (Intentionally) ในเรื่องการให้เกียรติ (Respect) อาทิ เด็กสามารถเข้ากับเพื่อนฝูง (Peer) ได้อย่างไร?
  • ในการประชุมของชั้นเรียน ครูให้เด็กพูดคุยเกี่ยวกับความสนุกสนาน และความกังวล (Concern) ของเขา เงี่ยหูฟังในสิ่งที่เด็กพูด ใช้ข้อมูลนี้ในการแนะแนวทาง (Guide) ว่า ครูจะสนองตอบและปฏิสัมพันธ์กับเด็กได้อย่างไร?
  • ครูพึงเสริมส่งเสริม (Complement) เด็กในสิ่งที่เขาทำ และให้เสียงสะท้อน (Feedback) และคำแนะนำ (Suggestion) ที่สนับสนุน (Encouraging) และคาดการณ์ล่วงหน้า (Pro-active) ว่า เขาจะประสบความสำเร็จในระดับถัดไป (Next level) ได้อย่างไร?

“ชุมชนแห่งการเรียนรู้” (Community of Learning) ตั้งอยู่บนรากฐานของแนวทางปฏิบัติ (Foundational practice) ที่สำคัญต่อการอยู่ร่วมกันและเรียนรู้ร่วมกัน (Cooperative living and learning) โดยที่ครูสามารถส่งเสริมการอยู่ร่วมกันและเรียนรู้ร่วมกัน

ทฤษฎีความสัมพันธ์ทางสังคม (Social relations) ของเล็ฟ ไวก็อตสกี้ (Lev Vygotsky) กล่าวว่า เด็กเกิดมาก็แสวงหาปฏิสัมพันธ์ (Interaction) ทางสังคมอยู่แล้ว ซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อการเรียนรู้และพัฒนาการของเด็ก ส่วนเพื่อนฝูงก็จะช่วยซึ่งกันและกันในการเรียนรู้

กลุ่มสังคมตามธรรมชาติของเด็กและกลุ่มเล่นของเด็ก อยู่ในบริบท (Setting) ที่เป็นอุดมคติ (Ideal) ซึ่งจะเอื้ออำนวยเด็กให้ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ในการเรียนรู้พฤติกรรมใหม่ๆ และรับผิดชอบต่อพฤติกรรมของตนเอง ชั้นเรียนในภาพรวมก็เป็นกลุ่มสังคมที่สำคัญ

ครูยังสามารถริเริ่ม (Initiate) สนับสนุน (Support) และหล่อหลอม (Foster) “ชุมชนแห่งการเรียนรู้” ในชั้นเรียนที่ร่วมมือร่วมใจกัน (Collaborative) ในชุมชนดังกล่าว เด็กมีส่วนร่วมในการพัฒนาและกำหนดแนวทางปรับเปลี่ยน (Devise) พฤติกรรมที่เป็นเกณฑ์ในชั้นเรียน (Classroom norms) แล้วสามารถขยายต่อ (Extension) ไปยังแนวทางปฏิบัติของพฤติกรรมที่เป็นเกณฑ์ส่วนบุคคล (Individual norm)

ครู “ช่วย” เด็ก แต่มิได้ “ทำให้” เด็ก และครูตั้งคำถามเพื่อให้เด็กได้คิดเกี่ยวกับพฤติกรรมของเขา อิทธิพลของพฤติกรรมต่อชั้นเรียน ต่อตัวเขาเอง และต่อผู้อื่น กระบวนการของการอยู่ร่วมกันนี้เกิดขึ้นเป็นประจำทุกวัน โดยมีการพูดคุยกันมากขึ้นในปัญหาปัจจุบัน และครูเสนอแนะแนวทาง บนพื้นฐานของความจำเป็นของเด็กและของชั้นเรียน

แหล่งข้อมูล:

  1. Morrison, George S. (2014). Fundamentals of Early Childhood Education (7th Ed). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education, Inc.
  2. Basic Tips Child Care Providers Can Use to Guide Children's Behavior – http://www.extension.org/pages/25703/basic-tips-child-care-providers-can-use-to-guide-childrens-behavior#.VYlm4Pntmko [2016, February 18].

สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ คน