หน้าหลัก » Blogs » เด็กปฐมวัย - ดูแลอย่างไร ไปสู่ความเป็นเลิศ ตอนที่ 211 : ขั้นตอนการแนะแนวพฤติกรรม (1)

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


ขั้นตอนการแนะแนวพฤติกรรม

เช่นเดียวกับหลายๆ อย่างในชีวิต ครูปฐมวัยบรรลุจุดมุ่งหมายตามแนวความคิด (Conceptual) อย่างรอบคอบในสิ่งที่ต้องการให้สำเร็จ การแนะแนวพฤติกรรมเด็ก ก็ไม่แตกต่างกัน มันเกี่ยวข้องกับหลากหลายมิติ (Dimension) ที่ต้องคำนึงถึง โดยเฉพาะในมิติของนักวิชาชีพ

ต่อไปนี้เป็น 12 ขั้นตอนสำหรับการแนะแนวพฤติกรรมที่ได้รับการออกแบบให้นำไปปฏิบัติในชีวิตประจำวันได้ แต่คงต้องประยุกต์ใช้ตามกาละเทศะ เพื่อสะท้อน (Reflect) ถึงแนวทางปฏิบัติต่อแต่ละบุคคล (Personalize) ซึ่งเป็นกลยุทธ์ (Strategy) ที่สามารถนำไปใช้ช่วยเหลือเด็กโดยอัตโนมัติ

ขั้นตอนที่ 1 : ใช้แนวทางของทฤษฎีรังสรรค์ (Constructivism) – บนพื้นฐานของทฤษฎีนี้ กลยุทธ์ที่ครูสามารถใช้ในการแนะแนวพฤติกรรมเด็กได้แก่

  • แนะแนวการแก้ปัญหา
  • ตั้งคำถามที่ช่วยให้เด็กหาคำตอบได้เอง
  • จำลองแบบ (Model) ด้วยทักษะที่เหมาะสม
  • มีสมาธิในการฟังเด็ก และสนับสนุนการตั้งใจฟัง

ใช้กลยุทธ์อื่นของทฤษฎีรังสรรค์ อาทิ “นั่งร้าน” (Scaffolding) การอภิปราย และการสนทนาระหว่างผู้ใหญ่กับเด็ก (Adult-child discourse) อย่างไรก็ตาม การใช้กลยุทธ์เหล่านี้ให้ได้ผล ต้องอาศัยปณิธาน (Determination) และการลงมือปฏิบัติ แต่ก็คุ้มค่า เพราะใช้ผลตอบแทนที่เป็นประโยชน์แก่การแนะแนวพฤติกรรมเด็ก

ขั้นตอนที่ 2 : แนะแนวเด็กในองค์รวม (Whole child) – เด็กมิได้เป็นบุคคลมีเพียง 1 – 2 มิติเท่านั้น แต่เป็นองค์รวมของร่างกาย สังคม อารมณ์ ภาษา จิตใจ และวิญญาณ (Spiritual) ความสนใจในเรื่องเด็กในองค์รวม สะท้อนถึงวิชาชีพที่อุทิศ (Dedication) ให้กับการปฏิบัติที่เหมาะสมกับพัฒนาการตามวัย (Developmentally appropriate practice : DAP)

ในสหรัฐอเมริกา สมาคมสำหรับการกำกับและพัฒนาหลักสูตร (Association for Supervision and Curriculum Development : ASCD) เป็นผู้นำในความพยายามระดับชาติที่จะผนวกเด็กในองค์รวมเข้ากับโปรแกรมและแนวทางปฏิบัติการสอน เมื่อครูทำงานกับเด็ก จะต้องสะท้อนว่า จะส่งเสริมพัฒนาการในเชิงบวกในทุกมิติได้อย่างไร?

การมีคำสอน (Instruction) ที่แตกต่างกันสำหรับเด็กแต่ละคน ฉันใด เราก็ต้องการแนะแนวพฤติกรรมของเด็กแต่ละคน ฉันนั้น วิธีการ “ครอบจักรวาล” (One size fits all) [กล่าวคือ วิธีการเดียวสำหรับเด็กทุกคน] จึงใช้ไม่ได้ผล ครูพึงประเมินจุดแข็งจุดเด่น และจุดอ่อนจุดด้อย ของพฤติกรรมเด็ก และเลือกการแนะแนวที่เหมาะสมสำหรับเด็กแต่ละคน

ในขณะที่ครูมีกฎเกณฑ์ที่จะใช้กับทั้งชั้นเรียน และมีกฎเกณฑ์ที่ใช้แนะแนวพฤติกรรมสำหรับเด็กทุกคน แต่เด็กแต่ละคนจำเป็นต้องได้แนวทางที่ชัดเจน (Explicit) โดยที่เด็กบางคนอาจต้องได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากครู

แหล่งข้อมูล:

  1. Morrison, George S. (2014). Fundamentals of Early Childhood Education (7th Ed). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education, Inc.
  2. Best Practices for Guiding Children’s Behavior - https://www.gov.mb.ca/fs/childcare/pubs/behaviourguidancestragies_web.pdf [2016, February 29].

สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ คน