หน้าหลัก » Blogs » เด็กปฐมวัย - ดูแลอย่างไร ไปสู่ความเป็นเลิศ ตอนที่ 216 : ขั้นตอนการแนะแนวพฤติกรรม (6)

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


ขั้นตอนการแนะแนวพฤติกรรม

ในการส่งเสริมความคาดหวังที่เหมาะสม ครูพึงตั้งความคาดหวังไว้สูงไว้ก่อน เมื่อเด็กทราบถึงสิ่งที่คาดหวัง เขาจะบรรลุความคาดหวังได้ดีกว่า หากเราคาดหวังจากเด็กมาก เขาก็จะบรรลุความคาดหวังได้มาก [จนถึงจุดหนึ่ง] การกำหนดขีดจำกัด (Limit) เป็นสิ่งที่สัมพันธ์กับการสร้างความคาดหวัง และนิยามพฤติกรรมที่ยอมรับไม่ได้ การกำหนดขีดจำกัดไว้ชัดเจนเป็นสิ่งสำคัญด้วยเหตุผลต่อไปนี้

  • การกำหนดขีดจำกัดช่วยให้ครูเข้าใจอย่างชัดเจนว่าอะไรเป็นสิ่งครูเชื่อว่ายอมรับได้ บนพื้นฐานของความรู้ในเรื่องพัฒนาการเด็ก ตัวเด็กเอง ครอบครัวเด็ก และวัฒนธรรมของเขา
  • ขีดจำกัดช่วยให้เด็กกระทำ (Act) ด้วยความมั่นใจ (Confidence) เนื่องจากเขารู้ว่าพฤติกรรมไหนยอมรับได้
  • ขีดจำกัดทำให้เด็กรู้สึกมั่นคง (Security) อันที่จริง เด็กต้องการและจำเป็นจะต้องได้ขีดจำกัด

เมื่อเด็กเจริญเติบโตและบรรลุวุฒิภาวะ (Mature) ขีดจำกัดจะเปลี่ยนแปลงไป และปรับไปตามระดับพัฒนาการ โปรแกรมการเรียนรู้ และสถานการณ์ชีวิต การที่เด็กรู้ว่าสามารถ (และไม่สามารถ) ทำอะไรได้ ทำให้เด็กสามารถแนะแนวพติกรรมของตนเอง

ในการพัฒนากฎเกณฑ์ของชั้นเรียน ครูพึงเริ่มต้นตั้งวันแรกที่เปิดเรียน ครูควรให้เด็กมีส่วนร่วมในการสร้างกฏเกณฑ์ในชั้นเรียน แต่ในเบื้องต้นเด็กต้องการและจำเป็นต้องรู้อะไรที่เขาทำได้และทำไม่ได้ ตัวอย่างเช่น กฎเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนกลุ่มและกิจวัตรของการใช้ห้องน้ำ ไม่ว่าจะเป็นกฎเกณฑ์ใดที่สร้างขึ้นควรจะยุติธรรม ชอบด้วยเหตุผล และเหมาะสมต่ออายุและวุฒิภาวะของเด็ก และควรมีจำนวนน้อยข้อ กล่าวคือ กฎเกณฑ์ยิ่งน้อย ยิ่งดี

ขั้นตอนที่ 8 : จัดแจงและปรับเปลี่ยน (Modify) สภาพแวดล้อมในชั้นเรียน – สภาพแวดล้อมดังกล่าว มีบทบาทสำคัญในความสามารถของเด็กที่จะแนะแนวพฤติกรรม ดังนั้น ครูพึงจัดแจงให้สภาพแวดล้อมสนับสนุนจุดประสงค์ของโปรแกรม และสร้างพฤติกรรมที่เหมาะสม

การจัดแจงชั้นเรียนดังกล่าวส่งสัญญาณ (Signal) ถึงเด็กว่า เขาได้รับการคาดหวังให้แนะแนว (และรับผิดชอบต่อ) พฤติกรรมของตนเอง และทำให้ครูสามารสังเกต (และสนองตอบ) ความสนใจของเด็ก นอกจากนี้ การอยู่และทำงานในชั้นเรียนหรือศูนย์การเรียนรู้ที่ สวยงาม (Aesthetic) และมีเสน่ห์ดึงดูด (Attractive) เป็นสิ่งที่น่ารื่นรมย์ (Pleasing)

การจัดแจงทางกายภาพ (Physical setting) ให้เป็น “ชั้นเรียนที่สนับสนุน” (Supportive classroom) จะเอื้ออำนวย (Conducive) ต่อพฤติกรรมที่ครูต้องการจะสอน ในชั้นเรียนดังกล่าว คือจะสร้างสภาวะ (Condition) ที่ทำให้เด็กทุกคนสามารถเรียนรู้ได้ เด็กยังสามารถช่วยเหลือกันและกัน แล้วยังรับผิดชอบต่อการแสดงให้เห็น (Demonstrate) ถึงพฤติกรรมที่เหมาะสม

หากครูต้องการส่งเสริมการทำงานอย่างอิสระ พึงจัดให้มีสถานที่และเวลาสำหรับเด็กในการทำงานตามลำพัง พฤติกรรมที่ทำลาย (Disruptive) มักเกิดจากการจัดชั้นเรียนที่บังคับให้เด็กเดินเบียดเสียดผู้อื่น เพื่อให้ได้มาซึ่งอุปกรณ์หรือวัสดุ

แหล่งข้อมูล:

  1. Morrison, George S. (2014). Fundamentals of Early Childhood Education (7th Ed). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education, Inc.
  2. Strategies to Guide Children’s Behaviour - http://www.education.vic.gov.au/Documents/childhood/providers/regulation/pracnotesstratbeh.pdf [2016, March 13].

สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ 1 คน
supawan