หน้าหลัก » Blogs » เด็กปฐมวัย - ดูแลอย่างไร ไปสู่ความเป็นเลิศ ตอนที่ 260 : บทสรุปสุดท้าย (2)

สารบัญ

บทความที่เกี่ยวข้อง


บทสรุปสุดท้าย (2)

ประเทศไทยประสบปัญหาขาดเสถียรภาพทางการเมืองในหลายทศวรรษที่ผ่านมา ทำให้รัฐบาลทุกสมัยต่างหมกมุ่น (Pre-occupation) อยู่กับการ “ดับไฟ” หรือแก้ปัญหาประจำวัน จนขาดการเตรียมความพร้อมอย่างเพียงพอต่อการมาถึงของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community : AEC) โดยเฉพาะความสามารถในการแข่งขันระดับภูมิภาค

ความพยายามในการปฏิรูปการศึกษาของไทยในอดีต ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า อาทิ การสอนภาษาอังกฤษ (ซึ่งเป็นภาษาทางการของ AEC) ที่ไร้ประสิทธิผล การให้เด็กเรียนรู้ด้วยวิธีท่องจำ (Rote learning) แบบดั้งเดิม (Conventional) และการไม่ส่งเสริมความอยากรู้ อยากเห็น และอยากสำรวจของเด็ก การไม่สนับสนุนความคิดเห็นที่เป็นอิสระและการแสดงออก (Expression) ของเด็ก และปัญหารายได้ ซึ่งน้อยเกินกว่าที่จะดึงดูดพวก “หัวกะทิ” (Talent) ให้ดำรงชีพด้วยการเป็นครู

นอกจากนี้ ยังขาดความเข้าใจในความหลากหลายทางวัฒนธรรม (Cultural diversity) ของชนหมู่น้อย (Ethnic minority) จนนำไปสู่ปัญหาความรุนแรง (Violence) ทางภาคใต้ในขณะนี้ ในอดีตการสอนวิชาประวัติศาสตร์บนพื้นฐานของ “ชาตินิยม” (Nationalism) จนเกินไป มีส่วนสร้างความขัดแย้งกับประเทศเพื่อนบ้าน อันอาจทวีความรุนแรงขึ้นได้เมื่อพรมแดน AEC เปิดต้อนรับแรงงานจากประเทศเหล่านั้น ให้อพยพเข้ามาทำมาหากินในประเทศไทยได้ และผลกระทบต่อครอบครัวและการศึกษาของลูกหลานของเขาในสังคมไทยในอนาคต ซึ่งคาดการณ์ได้เลยว่า จะมีสภาพไม่แตกต่างจากสังคมอเมริกันทุกวันนี้

อันที่จริง การปฏิรูปการศึกษาต้องทำกันทั้งระบบตั้งแต่ปฐมวัยจนถึงขั้นอุดมศึกษา ที่เน้นหนักการลงมือปฏิบัติ (Hands-on) ทั้งในและนอกชั้นเรียน แต่ต้องปรับเปลี่ยนและยืดหยุ่นไปตามสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว อาทิ ทิศทางในปัจจุบันของสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี วิศวกรรมศาสตร์ และคณิตศาสตร์ (Science, Technology, Engineering, and Mathematics : STEM) และการเคลื่อนไหว (Movement) ให้ผนวกศิลปะ (Arts) เข้ากับ STEM ด้วย จนกลายเป็น STEAM

การปฏิรูปดังกล่าว ต้องอาศัยแรงผลักดันของกระทรวงศึกษาธิการ ครู “พันธุ์ใหม่มืออาชีพ” และพ่อแม่ โดยเฉพาะในการกำหนดค่านิยมกระแสหลัก (Mainstream) ในสังคม อาทิ การเปิดใจอดทนยอมรับ (Tolerance) ความแตกต่างทางความคิดเห็น ภูมิหลัง (Background) ที่มิได้มีวัฒนธรรมและภาษาเดียวกัน ตลอดจนการเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข

ในการกำหนดนโยบายการศึกษาระดับชาติเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน ต้องคำนึงผลลัพธ์หลังจากการศึกษาในทุกระดับชั้น และท้ายที่สุด ผู้สำเร็จการศึกษาต้องมีความรู้และทักษะ พร้อมที่จะเริ่มต้นการทำงานอย่างได้ประสิทธิผล มิใช่สักแต่จะได้รับปริญญาบัตรที่ตลาดแรงงานไม่ต้องการ จนภาวะการว่างงาน (Unemployment) กลายเป็นปัญหาสังคมระดับชาติ

การวางแผนสำหรับอนาคต ต้องเริ่มต้นตั้งแต่เด็กปฐมวัยและเป็นหน้าที่โดยตรงของพ่อแม่ ที่ต้องมีส่วนร่วมในการศึกษาของลูก ครูเองก็ต้องพัฒนาทักษะความชำนาญให้อาชีพครูกลายเป็นวิชาชีพ (Professional) ที่ทรงเกียรติ แต่ก็ต้องได้รับผลตอบแทนเป็นรูปธรรมที่สร้างแรงจูงใจ สูงพอที่จะจรรโลง “อุดมการณ์” (Ideology) อันสูงส่ง (Noble) ของการสร้างอนาคตของชาติ

แหล่งข้อมูล:

  1. Morrison, George S. (2014). Fundamentals of Early Childhood Education (7th Ed). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education, Inc.
  2. 2. Education : Key to AEC Success -http://www.thai-aec.com/207 [2016, June 23].

สมาชิกที่ใช้งานอยู่ขณะนี้ คน